Period 1991.-1995. god.

Agresijom na BiH, Sarajevo se od aprila 1992. našlo pod opsadom i blokadom. Grad je tri i po godine bio izložen stalnoj artiljerijskoj i snajperskoj paljbi, i sistematskom uništavanju od strane srpskog agresora, pri čemu je najviše stradalo njegovo civilno stanovništvo lišeno vode, struje i zemnog gasa, te praktično svih redovnih komunikacija i veza sa spoljnim svijetom. Od početka agresije i opsade, pa do 31. jula 1995. u Sarajevu je ubijeno, umrlo od gladi, hladnoće i nestalo 10.514 civila, od kojih 1598 djece. Istovremeno je u gradu registrirano 1741 trajnih invalida, od kojih su 356 djeca. U istom periodu u gradu je na bolničkom liječenju bilo 19.834 lica, među kojima 3.381 dijete. Materijalna šteta koju je grad pretrpio tokom agresije i opsade, prije svega kroz razaranja stambenog fonda i uništenje kulturnog blaga i privrednih objekata i saobraćajnica, je neprocjenjiva.

Sarajevo se danas nalazi pred imperativom obnove. Osnovni zadatak u toj obnovi grada nije samo obnova stambenih i javnih objekata i komunalne infrastrukture, nego ujedinjavanje agresijom i zločinom “razbacanih krhotina ljudske ličnosti”. Sarajevo je već prije agresije bilo postalo, kako bi rekao Lewis Mumford, “ugljeni grad”, ali je ratom u svakom pogledu pretvoreno u “ugljenisani grad”. Rat je uvijek u historiji bio značajan urbanistički faktor. Ova ratna kataklizma može upravo biti takav faktor u obnovi Sarajeva. Grad se mora obnavljati tako da udovolji osnovnim ljudskim potrebama. To će biti moguće samo ako se “na čovjeka” bude gledalo “kao na Čovjeka”. Samo na taj način Sarajevo će biti u stanju da se oslobodi hipoteke proistekle iz plemenske i nacionalističke tame i prožme duhom saradnje i stvarnih humanih ideala.